Onverwacht vertrek uit Maroantsetra.
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
19 December 2025 | Madagascar, Antananarivo
Vertrek uit Maroantsetra
Die middag komt de eigenaar van het hotel vertellen dat hij en zijn vrouw de volgende morgen vroeg vertrekken naar de hoofdstad om de dag daarop naar Parijs te vliegen. Ze willen de kerstdagen bij hun kinderen doorbrengen en ook heeft mevrouw last van haar knie en ze wil naar een ziekenhuis.
Ze hebben voor de lunch een familiebijeenkomst en ik wordt uitgenodigd om aan de grote tafel aan te schuiven. Er zijn 15 mensen en een paar kinderen bij. Schalen met gegrilde kip en eenden biefstuk en salades en rijst en groentes komen op tafel. Flessen franse wijn en Abbaye Chrispin ( frans bier) en vruchtensap en water staan op de gedekte tafel.
Als iedereen gegeten heeft en veel gepraat gaat meneer rond met een Camembert geïmporteerd uit Parijs. Wow dat is de lekkerste Camembert die ik ooit geproefd heb.
Dan komen er nog schalen met stukken mango en ananas en voor mij alleen een espresso.
Na deze heerlijke maaltijd trek ik mij beleefd terug uit het gezelschap want zij willen natuurlijk nog met elkaar praten over hun familieaangelegenheden.
In Madagascar spreken de mensen elkaar aan met Madame en met Monsieur. Ook tussen jongvolwassenen. De meeste mensen hebben ook drie of meer namen. Respect en beleefdheid zijn normaal ook onder de arme mensen en de werkers. Als er gewacht moet worden bijvoorbeeld voor het instappen in een bus of boot of vliegtuig worden de persoonsnamen afgeroepen: Monsieur….. , Madame……
De volgende morgen sta ik vroeg op om hen uit te zwaaien. Dan vertel ik dat ik mijn vertrek met de boot geboekt heb omdat mij verteld was dat het onmogelijk is om een vliegticket te boeken. Maar ik zou ook veel liever zijn gaan vliegen in plaats van de zeer lange en vermoeiende en risicovolle bootreis.
Monsieur gaat meteen bellen naar de airport. Ja, er is nog plaats. We vertrekken over vijf minuten in hun auto. Monsieur stuurt zelf maar de chauffeur rijdt mee om de auto terug te brengen. We stoppen even bij de ATM machine waar ik voldoende geld kan bijpinnen. De vliegreis zal 170 Euro kosten.
Ik geef het geld dat ik nog verschuldigd was aan de manager en een extra tip voor de gids af aan de broer van Mevrouw. Ook mij bootticket in de hoop dat zij die nog kunnen teruggeven.
Dan rijden we door naar de airport buiten de stad. Het is een groot houten gebouw, alleen een vertrek en een aankomsthal. Bij de counter wordt mijn ticket klaargemaakt en mijn bagage ingecheckt. Ik mag maar een enkel stuk bagage in het ruim meenemen, maar ik heb twee tassen. Dan worden er twee gevlochten manden gebracht en een rol plakband. De manden passen over elkaar als een deksel en daar gaat mijn bagage in. Touw eromheen, label erop en alles is klaar.
We stappen in het twee-motor propellor vliegtuig van Air Madagascar. Zo wat een trust produceren die motoren. Ik wordt gewoon in mijn stoel gedrukt zoveel acceleratie. De planning is perfect want er komt nog meer slecht weer aan. Storm en regenwolken overal om ons heen. Blij dat ik niet met de boot ga. Wij stijgen snel boven de wolken uit en vliegen in anderhalf uur naar de hoofdstad van Madagascar.
Het is hoogland en het is hier 20 graden C. Er staat behoorlijk wat wind. Ze bellen een taxi en terwijl we wachten op de taxi nodig ik hen uit om wat te gaan drinken en eten in het cafetaria met een terrasje dat lekker in de zon ligt. Vruchtensap en warme chocolademelk en franse broodjes en we delen een pizza du Chef.
Dan komt de taxi-chauffeur zich melden. Hij brengt vast de bagage naar de auto en neemt dan de laatste twee pizzastukken voor zijn lunch.
We rijden naar mijn hotel en dan rijden zij verder naar hun hotel. Ik ben ze natuurlijk heel dankbaar voor hun snelle actie om mij met het vliegtuig mee te krijgen.
Wat is het hier heerlijk koel en de luchtvochtigheid is ook zoveel aangenamer dan in Masoala. Ik was echt lusteloos en moest veel hoesten toen ik daar was. Nu knap ik weer op. Het eten in dit hotel is voortreffelijk, zo goed dat ik niet alleen het inclusieve ontbijt hier geniet, maar gewoon drie keer per dag. Dat vinden de eigenaar en zijn vrouw en de mensen die hier werken natuurlijk ook heel leuk en ze gaan nog extra hun best doen om steeds iets nieuws en van Madagassische traditie voor mij klaar te maken. Alleen het ontbijt is nog Frans, met koffie en stokbrood en marmelade en mangosap. Het is nu mangoseizoen en er bestaan nog veel meer variëteiten dan ik wist.
Woensdag brengt te hoteleigenaar mij naar de dierentuin. Het heet Crocodile Farm, maar het blijkt een botanische tuin te zijn met allerlei diersoorten en ook een gebouw met terrariums waar diverse soorten Kameleons en kikkers en slangen gehouden worden. Ik maak een aantal foto’s. Er zijn kameleons en gecko’s die welhaast contact proberen te leggen en waar alleen de glasplaat onze handen scheidt. Sinds ik mijn aandacht heb uitgebreid naar de dierenwereld ben ik meer en meer ieder dier als een uniek individu gaan zien. Zij hebben ook ieder voor zich dit leven, tegelijk met mij. Zij hebben hun bewustzijn. Ook zij zijn - net als ik- bepaald door de vorm en functies van het lichaam waarin zij geboren zijn. Hun kooien beperken hen in hun volledige levenservaring., maar ze beschermen hen ook. Ik voel dat sommigen liever met mij mee zouden gaan.
Dan is er een hele grote hal met zand en een watergedeelte. Daar leven honderden kleine krokodillen naast dicht elkaar en soms op elkaar.
Buiten zijn er prachtige vogels in grote moderne volières met veel vliegruimte. En er zijn een aantal grote vijvers met zandbanken eromheen waar Nijl-krokodillen leven. Ze liggen vooral te slapen op de oevers. Het zijn flinke grote exemplaren: de grootste is misschien vier meter lang. Nijlkrokodillen hebben een brede stompe snuit en dikke buiken. In het wild eten ze alles. Denk maar aan de beelden waar Gnoes op hun jaarlijkse trek de Mara rivier moeten oversteken. In het oude Egypte werden ze geëerd. Ik, persoonlijk, denk omdat ze ook mensen aten en dus de lichamen van menselijke (voor)ouders en kinderen in zich droegen.
Ik loop twee en een half uur in de botanische tuin rond en ga dan wat eten in het restaurant. Nee, de sate’s van krokodillenvlees sla ik over. Mensen die het wel aten, vertellen dat het smaakt als kip met een vis-achtige ondertoon.
Ik koop nog een mooie koffiebeker met motieven van kameleons er op in het souvenir winkeltje. Maar geen tasje of riem van krokodillenleer.
Dan komt de eigenaar van het hotel voorrijden.We stoppen onderweg. Er zitten hier een aantal mensen uit grote stenen kleine stenen te hameren. Het is verhardingsgrind. Hij koopt 12 zakken van 50 kilo en die worden in de Hyundai bus geladen. Het kost een Euro per zak. We rijden terug naar het Hotel. Ze laden de stenen uit bij het huis ernaast. Het is een groot huis met twee verdiepingen en met balkons en verandas met bogen. Hij heeft dat huis zelf gebouwd. Het is voor zijn zuster. Hij heeft eerst twee andere flinke bungalows gebouwd op aanliggende percelen. Ieder met woonkamers en keukens en een aantal slaapkamers met badkamers. Dat is het hotel.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
