Boottocht en ik drink BasaBesa
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
24 November 2025 | Madagascar, Antananarivo
Boottocht en we drinken BesaBesa en ik eet Cigal
Na het ontbijt varen de eigenaar en ik met de motorboot naar het zuiden. We varen langzaam want het water is vol met ondieptes en zandbanken. Middenin staat een reiger met zijn voeten net onder water en er zijn ook al bosjes van mangroveplanten als kleine “eilandjes”. Ik vraag van wie de witte bungalow is die ik gisteren zag. Het is van Indiërs. Het is een vakantiehuis van een rijke Indiase zakenman.
We varen langs de begraafplaats van mensen uit het dorp. Ik kan een rijtje kisten zien staan op de oever van het schiereiland. Als er hier een begrafenis is of een Famadihana ceremonie komen de mensen met piroques hier naartoe varen. Dat is een heel eind peddelen.
Wij varen verder. Het is totaal een kilometer of vijf totdat we bij het einde van het schiereiland komen. Hier kunnen we de zoutwater lagune opvaren. In de verte zie ik de golven van de zee op het rif slaan. Ook hier is het water heel ondiep. We passeren vijf keer een piroque met vissers en we kopen een paar vissen van hen.
We gaan aan land op de punt van het schiereiland. De Bora-lodge heeft hier een stuk land in beheer. Het is van alle lage begroeiing ontdaan en keurig onderhouden. Alleen de grote bomen zijn blijven staan. Enorme casuarina’s en grote kokospalmen. Er groeit gras op het licht glooiende terrein. Het lijkt meer op een golfbaan. Er zijn vier tuinmannen aan het werk, maar er is geen restaurant of lodge waar we wat kunnen drinken. We lopen langs de oever, deels over de strandjes en een stukje door de tuin. Het water van de lagune is hier ook heel ondiep. In de verte zie ik nog wel vijf piroques met vissers. Als er eentje dichtbij langs komt peddelen blijkt die Cigals te hebben gevangen. Dat zijn een soort dieren die ik nooit eerder gezien heb. Ze lijken op krabben met een kreeftenstaart. Maar anders dan bij krabben en kreeften zitten hun acht pootjes helemaal onder hun dekschaal. Ze zijn lichtgeling van kleur met kleine lichtblauwe stippen op hun dekschaal. De ogen zijn tweezwarte ronde kraaltjes die in holletjes in het schild zitten. Rond de ogen is een cirkel van lichtblauwe stippen. De rand van het schild is getand met scherpe stekels net als de krabben hier hebben en net als de voelsprieten van de langoesten scherpe punten hebben. De visser heeft er een stuk of acht in een net. Het is bijna twee kilo. De eigenaar van het restaurant koopt ze. De visser brengt het net met Cigales naar onze boot.
Ik ga nog een stukje zwemmen. Het water is heel ondiep en er groeit alleen zeegras op de zanderige bodem. Driehonderd meter van het strand kan ik nog staan. Ik zie een paar hele kleine visjes maar verder niks. De wind is flink toegenomen maar we zitten hier in de luwte.
Dan lopen we terug naar de boot en we varen naar de overkant van de brakwater ingang. Daar op de vaste oever ligt nog een dorpje. Er ligt een wrak van een houten vissersboot die met een orkaan daar is terechtgekomen. Het was een zeewaardig schip van ca 15 meter lang. Er liggen ook een stuk of acht piroques aan een strandje.
We gaan aan land en lopen door het dorpje totdat we aan de weg komen. Daar is een barretje waar we een fles Coca-Cola bestellen met twee glaasjes. Het is Coca-Cola van de Madagassische Star Company. Het barretje heeft geen koelkast. Ik vraag wat de mensen hier traditioneel drinken voordat er bier en Coca-Cola naar het eiland kwam. Het is een drank gemaakt van het sap van suikerriet. Het heet BesaBesa Het wordt nog steeds gemaakt.
We gaan terug naar de boot en we varen tegen de straffe wind in terug. Er staan veel korte golven en de boot neemt flink wat buiswater over.
We zijn om twee uur terug in het restaurant. Er zijn vandaag geen dagjesmensen gekomen.
Er wordt een gebakken vis geserveerd en ik ga mijn iPhone opladen en het zoute water uit mijn kleren wassen.
Om half vijf vraagt de eigenaar of ik zin heb om BesaBesa te proeven. We lopen het dorp in en we gaan bij diverse huizen langs. Er is nergens BesaBesa te koop. Ik vraag wat ze hier dan wel drinken. Een oudere vrouw zegt dat ze meer van Pastis houdt. Of ik een glaasje voor haar wil kopen. Het kost 40 Eurocent. Ik bestel een glaasje Pastis voor haar. Ze drinkt het zonder water.
We lopen verder. Er wordt hier gewerkt aan een fundament voor een nieuw kerkgebouw. Het oude gebouw staat er nog. Het is van hout en palmbladeren. Het werd door een zware storm vijf jaar geleden zwaar beschadigd en daarna alleen opgelapt. Het oude gebouw was betaald door de katholieke missie in Frankrijk, maar het nieuwe gebouw moeten de dorpelingen zelf betalen.
Uiteindelijk komen we bij een paar huisjes waar de suikerrietpers staat. Het is een hardhouten boomstam van vijf meter lang. Hij ligt aan de uiteinden ondersteund. De zwaarste kant steunt op een zwaar houtblok waarin een sleuf is uitgehold. De andere kant steunt op een sterke tak die in het midden is doorgebogen of van nature krom was. In de stam zelf zijn een paar stokken van hout als handgrepen gestoken en daarmee kan de stam heen en weer gerold worden. Door de kromme tak keert hij steeds weer terug naar een ruststand in het midden. De man die de pers bedient grijpt met zijn linkerhand stukken suikerriet van een stapel. De stukken zijn dertig centimeter lang. Met zijn rechterhand grijpt hij de handvatten en rolt de stam heen en weer. De stukken suikerriet worden een voor een op het houtblok met de sleuf gelegd terwijl de stam heen en weer eroverheen rolt. Zo wordt het riet gekraakt en geplet terwijl het sap via de gleuf in het houtblok naar een klaarstaande plastic emmer geleid wordt. Als het eerste stuk suikerriet driemaal onder de pers geweest is wordt er een tweede stuk bijgelegd. Als dat ook geplet is komt er een derde stuk bij. Dan wordt het bundeltje van de geplette stukken nog een paar maal gedraaid en verder geplet totdat bijna al het sap eruit is. Achter de pers ligt een grote stapel uitgeperste stukken suikerriet. Die worden weer gebruikt bij het aanplanten van bomen als een structuurverbetering in het plantgat. Verschillende kubieke meters van zulke uitgeperste stengels liggen achter de pers.
We gaan naar de huisjes naast de pers.
Er worden een paar stoeltjes gebracht en ik wordt geadviseerd om een liter BesaBesa te kopen. Het kost een euro per liter. De restauranteigenaar drinkt zelf niet mee, maar twee andere mannen wel. Ik drink een glaasje. Het zijn kleine limonadeglazen. Je kunt hier Besa Besa kopen die vier dagen gefermenteerd is of vijf dagen of zes dagen. Daarna is het niet meer goed. Ik drink de BesaBesa van vijf dagen. Het is licht alcoholisch, misschien 4 procent. De oudere versie wordt wel 10 procent. Het smaakt verrassend lekker. Het heeft niet een enkele smaak zoals een industriële drank maar er zijn meerdere smaken die elkaar afwisselen zoals bij oesters ook het geval is. Er zit zelfs een lichte rooksmaak in. Waarschijnlijk van de overal aanwezige houtvuurtjes. De liter gaat snel op en ik bestel er nog een liter bij. Ook daarvan neem ik zelf een enkel glas en de mannen drinken de rest. Als we teruglopen voel ik van de alcohol niks. Om dat te bewijzen “marcheer” ik even heel strak en dat vinden ze vreselijk leuk, dus doe ik het nog een keer
Terug bij het restaurant wordt er een Cigales geserveerd en ook een kleinere langoest. Alleen gesauteerde groenten erbij want ik heb gezegd dat ik veel te dik wordt hier. De Cigales smaakt net als de Langoest en ziet er van binnen ook net zo uit. De staart is gevuld met wit spiervlees en in de kop is niets eetbaars. Het lijkt van binnen dus op een garnaal, maar dan veel groter.
Er is slecht weer op komst. Ik hoor het al onweren. S’nachts begint het flink hard te regenen en ik sta op om het wasgoed van de lijn te halen en om het binnen op te hangen. Dan val ik weer in slaap.
-
25 November 2025 - 22:59
Han:
Hej Fred, het blijft leuk. Ga zo door!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
