Authentiek dorpje. In de huisjes en de winkeltjes,
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
22 November 2025 | Madagascar, Antananarivo
Bezoek aan een authentiek dorpje
S’nachts wordt het drukkend warm en helemaal windstil. Ik kan slecht slapen zo vochtig en warm is het.
Maar om vijf uur komt er opeens een harde windstoot. De luiken van mijn huisje klapperen en er valt een tak van een hoge kokospalm. Hij komt terecht net naast mijn dak. Dan begint het te regenen. Heel hard. Ik sluit de luiken en de deur. De regen waait nog naar binnen door de ventilatieopeningen in de punt van het dak. Zelfs het voeteneind van mijn bed wordt nat. Als ik een beetje aan de geluiden gewend raak val ik weer in slaap. De drukkende warmte is nu voorbij. Ik trek het laken en het dekbed over mij heen. Het plensregent de hele nacht en de hele ochtend.De harde wind komt nu uit het zuidwesten.
“Vandaag regen” zegt de eigenaar: “morgen wordt het weer droog.” Hij heeft zijn plan om boodschappen te gaan doen in LaVille uitgesteld. Ik ga in de keuken zitten bij de houtvuren. De twee jonge vrouwen en twee jonge mannen zijn aan het werk. De mannen brengen brandhout en emmers water en een grote vis en een zak vol krabben. Ze lopen door de plenzende regen.
De vrouwen stoken de vuren op en ze vullen de pannen en sorteren de rijst en ze schillen de aardappels en ze snijden groenten en dekken de tafels. Tussendoor wordt er koffie voor mij gezet en een omelet gebakken. Ik blijf aan de keukentafel zitten want dit is nu de enige warme en droge plek. Ik vind het leuk om te zien hoe ze dat allemaal doen. “een kijkje in de keuken”.
Met lunchtijd wordt er een langoustvoor mij gegrild. Een kreeft, zonder scharen maar met lange sprieten. Het is leuk voor een keer, maar ik vind het niet echt bijzonder lekker. Het kopstuk is gevuld met fijngesneden specerijen en gember.
Dan arriveert er toch nog een auto. Het is een dure Landcruiser van een van de luxe lodges. Twee Madagassische vrouwen en twee jonge kinderen stappen uit. Ik hoor ze niet alleen perfect Frans tegen elkaar praten, maar ook perfect Engels. Ze wonen en ze werken in London.
Ze hadden vier porties krab besteld en in de keuken is dat voorbereid. Met drie mensen hebben ze een aantal grote krabben volledig met de hand leeggepeuterd en toen het krabvlees gemengd met groenten en kruiden. Daarna is het mengsel teruggedaan in vier omgekeerde krabschalen. Die zijn daarna om en om gebakken in een koekenpan met een beetje olie. Het is een soort hamburger van krab. Crabe Farcie heet dat.
Maar nu de gasten zijn gearriveerd willen ze iets anders: twee keer kip in kokossaus. Ja, dan moeten ze nog minstens een half uur wachten. Maar het blijft regenen. Ook hun boeking van een boottochtje in de piroques zeggen ze af.
Terwijl in de keuken de vuren opnieuw worden opgestookt gaan ze in de auto zitten wachten want het is koud. Gelukkig wordt het nog even droog en kunnen ze alsnog hun lunch in het restaurant eten. De chauffeur eet apart in een van de paviljoens. Het valt mij op hoe westers hun kinderen zijn. Ze staan niet stevig op hun benen. Het jongetje van vier speelt dat hij met een geweer schiet. Dat heb ik in heel Madagaskar nog niet een kind zien doen. Het meisje van tweeeneenhalf zet een paar keer een huilbui in en laat zich niet snel troosten.
Veel rust hebben de dames dus niet. Na de maaltijd wordt er afgerekend en ze rijden weg.
Ook in de middag vallen er af en toe nog buien.
Ik ga met de eigenaar een wandeling maken in het dorpje. Hij is hier geboren, maar opgegroeid in de hoofdstad. Hij praat hier en daar met de dorpelingen en we gaan een paar keer een kleine winkel in die helemaal volgestouwd is met huishoudelijke producten. Ik kijk ook binnen in een paar huisjes en maak wat foto’s als de bewoners toestemming hebben gegeven en anders niet. De mensen van Madagaskar zijn heel beleefd en respectvol voor de autonomie van anderen en vooral ouderen en mannen willen meestal niet gefotografeerd worden. Toen ik jonger was, was dat in Nederland ook zo.De huisjes zien er aan de buitenkant heel sjofel uit, sommige daken en muurtjes zijn scheef en verzakt. Na verloop van tijd beginnen de wanden, die gemaakt zijn van de harde midden-nerf van palmbladeren, aan de onderzijde weg te rotten. Het lijkt de bewoners niet te deren. Alles is gemaakt van ruw gehakt hout en palmbladeren. Een bijl een zaag en spijkers zijn genoeg.
Maar van binnen zijn de huisjes verrassend gezellig ingericht als tiny-houses. Met leuke gordijntjes en vrolijke beddenspreien, foto’s aan de wand en hoedjes en mandjes en tasjes en decoratieve spulletjes. De meesten hebben een zonnepaneel op het dak en ik zie ook veel schotelantennes.
We lopen ook een winkel binnen waar alles netjes geordend in schappen staat en overal staat een bordje met de naam van het product en de prijs erbij. Er ligt een grote stapel met zakken cement, wel 20 zakken. Er staat geen prijs bij en ik laat vragen wat het kost: 7 euro voor een zak van 50 kilo. Achter in de winkel is ook een uitgebreide collectie alcoholische dranken te koop. Het is een kast vol, net achter de etalage-tafel waarop mandjes rijst en macaroni en cassavemeel en andere dagelijkse voeding uitgestald ligt. De wegwerp plastic boodschappentasjes die overal ter wereld zo’n schade aan het milieu toebrengen komen ook hier vandaan. In debergen oude bladeren en tuinafval achter ieder huis zit nu ook al heel wat plastic. En op de zandpaden ook. Het zou mooi zijn als de dorpelingen een inzamelactie voor plastic zouden organiseren want er komt steeds meer bij en op de duur wonen ze op een vuilnisbelt.
Deze winkel wordt beheerd door een Chinees. Ook dat is typisch voor Afrika. Tot in het allerkleinste dorpje vind je wel een Chinese winkel. Je vraagt je af of dat van hogerhand zo georganiseerd is want welke Chinees wil er nu hier vestigen om een paar producten te verkopen? Ik heb wel eens gelezen dat de CCP 200 miljoen Chinezen permanent in Afrika wil hebben. Ik denk aan Biden, die tijdens zijn gehele inauguratie omringd was door Chinese lijfwachten en chauffeurs. Bij de grote ceremonie op de trappen van het Congress stond er in het midden een Chinese militaire officier. Rechts van hem stond op een afstand van vijf meter de Bidens en links van hem op een afstand van vijf meter stonden vice-president Harris met haar man. Iedereen, ook alle geüniformeerde bewakers eromheen, droegen zwarte mondkappen. Toch kon je duidelijk zien dat er een flink aantal chinezenop prominente plaatsen stonden. Lady Gaga zong het Amerikaanse volkslied gekleed in een Chinese vlag. Biden werd door insiders: China-Joe genoemd. Ik dacht nog aan het spreekwoord: “waar twee honden vechten om een been, eet een Chinees ze allebei op.”
Ik maak kennis met het dorpshoofd maar hij spreekt te weinig Engels en ik spreek te weinig Frans. Er zijn een paar woonkernen met totaal wel duizend mensen.
Ik vraag of ik ook leeches kan kopen. De enorme leeche bomen hangen vol met trossen leeches. De meesten zijn nog niet rood, maar een man gaat op zoek naar een paar takjes die al verder zijn. Dan krijg ik een aantal takken met totaal ca twee kilo mee. Er wordt een plastic boodschappentasje gehaald om het in te doen. Ik betaal de man twee euro.
Als het opnieuw begint te regenen lopen we terug.
Na donker eet ik in het restaurant de krab op die die mensen niet wilden. Heerlijk klaargemaakt. Crabe Farcie.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
