Ik ga naar het mangrovebos ik
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
21 November 2025 | Madagascar, Antananarivo
Terug naar La Ville en vertrek naar de Mangroven
S’nachts wordt ik wakker en het valt mij op hoe helder de maan is. Het is nog maar een halve maan maar ik denk dat de lucht zo schoon is.Je kunt gemakkelijk buiten alles zien. Ik loop het strand op en ik maak wel 20 foto’s. Het is half een !
De volgende morgen neem ik afscheid. Na het ontbijt arriveert de Tuk Tuk om mij terug te brengen naar de enige stad op het eiland. LaVille , zeg je dan tegen de taxichauffeur. Dan komt de masseuse aanlopen met een grote tas. Ik had gezegd dat ik zou gaan vertrekken en zij wil graag meerijden naar haar jongste dochter die in la Ville woont. Onderweg laat zij mij nog wat foto’s zien op haar telefoon: De grootvader door wie ze uiteindelijk is opgevoed en die 98 is geworden. Ik zie een rijzige man met een vriendelijke, bijna nobele uitstraling. Dan haar neef die een flink stuk land heeft waarop hij van alles verbouwt.Ook heel veel vanille-orchideeën. Ze groeien op koffiestruiken. Ze moeten met de hand bestoven worden en dat is veel werk. De vanille”stokjes” zijn een soort dunne sperziebonen. Ze worden geplukt en gedroogd.
De eigenaresse van het hotelrestaurant, waar ik net bijna twee weken geweest ben, heeft nog een restaurant in la Ville en zij heeft mij een gratis maaltijd-naar-keuze daar aangeboden. Ik stel voor dat we haar dochter daar ontmoeten en dan een afscheids-etentje daar hebben. Ze gaat bellen en als we bij het restaurant arriveren komt daar ook de dochter aanlopen. Het eten is er nog beter dan in het restaurant op het strand. Het voorste deel van het gebouw wordt verbouwd en ik zou het nooit gevonden hebben zonder deze aanwijzing. Toch zitten er genoeg gasten die daar kennelijk al eerder hebben gegeten. De TukTuk met onze bagage blijft op de straat wachten. Dan rijden we nog een halve kilometer tot het zijweggetje vanwaar het huisje van de dochter via een voetpad bereikbaar is. Het ligt iets hoger tegen de heuvel.
De masseuse wil wel mij mee en ze wil ook mij op verdere reizen in Madagascar “begeleiden” en nog liever wil ze ook naar Nederland mee, maar dat wil hier Iedereen wel en daar heb ik allemaal geen zin in. Ik ben liever vrij en doe graag mijn dingen op mijn eigen manier.
Dus we nemen afscheid en ik rij met de TukTuk naar de ATM machine bij de bank en dan door naar een hotelletje waar ik twee nachten boek. Savonds ga ik nog een keer eten bij een van de restaurants waar ik eerder geweest was: ze maken daar een heerlijke dikke roast-beef van mals Zebu-vlees. Met gemengde groenten sauté en heerlijke frietjes en 0,65 liter bier. Ik reken 8 Euro af. Ik had op YouTube een advertentie gezien waar een restaurant in Limburg hun biefstuk, net zo groot, aanprijst voor 40 euro. Deze Zebus weten echt niet wat een stal is, maar misschien worden de Limburgse koeien ook wel gemasseerd ?
Ik slaap niet lekker want naast mijn kamer is een waterput waarvan de elektrische pomp de halve nacht staat te piepen. Het klinkt als een zoomlens die niet op kan houden.
De volgende morgen loop ik wat hotels in de omgeving binnen om een betere accommodatie te zoeken. Ik ontdek ook een nieuw ontbijtstalletje waar ze maar zes tafeltjes hebben en alleen koffie en thee en versgebakken croissants en franse lekkernijen verkopen. Ook de Malagasische mensen stoppen er met hun auto of scooter om doosjes of zakjes met lekkers mee te nemen.
Ik drink op het terrasje een goede kop koffie en eet er een kersverse quiche en een krokant versgebakken chocoladebroodje bij. Het kost bij elkaar twee euro.
Ik loop wat souvernierwinkels binnen. Ze maken echt heel leuke dingen voor weinig geld. Mooie manden en gevlochten tassen en tasjes, leuk houtsnijwerk en geslepen half-edelstenen. Maar ik heb geen zin om nu al met nog meer souvenirs te gaan sjouwen. Ik had al twee hele mooie schelpen gekocht op het strand en dat zijn geen kleintjes !
Savonds stap ik bij een van de duurdere hotels binnen met een prachtig terras aan het water. De zon gaat bijna onder in zee. Ik had vanmorgen gezien dat hun Italiaanse restaurant niet duurder is dan ergens anders. De kamers zijn wel drie keer zo duur. Daar zit ook een Zwitsers stel die ik vanmorgen hun kamer had zien inlopen. Ze zitten nu op het terras.We eten samen en praten gezellig. Even weer Duits en Engels praten want het Frans kost mij nog steeds wel moeite omdat ik geen grote woordenschat heb. Ik heb alleen twee jaar Franse les gehad op school toen ik 12 en 13 was en daarna nooit meer gebruikt of gesproken. Nog een wonder dat die herinneringen na zoveel jaren nog aanwezig zijn ! Waar zit dat nou hehh? De zee is hier spiegelglad en als de zon onder gaat maak ik nog een paar mooie foto’s. Ik bestel hier een zebu-carpaccio. Het is heerlijk gerookt en flinterdun gesneden, met groenten en frietjes. Een groot glas verse passionfruit sap erbij. Voor toe nog een heerlijke chocolademousse van Madagassische chocolade. Opnieuw reken ik 8 Euro af voor alles. De Zwitsers bestellen een spaghetti en een biefstuk met frietjes en een fles bier en een glas rode wijn. Ik geef nog een Euro fooi aan de goede serveerster die ook engels spreekt en heel goed advies gaf wat hier de lekkerste gerechten zijn.
Een hele dikke man, die de eigenaar van het hotel/restaurant blijkt te zijn, zit bij de deur te praten met een andere man. Ik bedankt de eigenaar voor het lekkers. “Number one”, zegt hij.
De volgende morgen rij ik met een TukTuk naar een lagune ongeveer halverwege het eiland. Het is aan de oostkust. Ik had gelezen dat de wegen hier zeer slecht zijn maar dat is niet meer zo, want de doorgaande weg is nu verhard en gedeeltelijk geasfalteerd. Ik maak een heleboel foto’s vanuit de TukTuk. Hele authentieke dorpjes, maar er zijn ook een paar drogerijen, waar zeewier gedroogd wordt. Dat zou voor export zijn. Naar China, volgens de TukTuk chauffeur.
Mijn bestemming is een restaurant in het mangrovenbos. Ik heb hier een bamboehutje gereserveerd. Er is maar een enkel hutje, er is maar een accommodatie.
Mensen uit de stad komen hier voor tochtje door de mangroven en een oversteek naar het strand. Ze arriveren gewoonlijk in de loop van de ochtend en steken dan met een Piroque een meertje over. Een korte wandeling over de duinenrij aan de overkant brengt hen naar een prachtig strand met een azuurblauwe lagune. Daarachter ligt nog een enorm lang koraalrif in zee langs de kust. En pas daarachter is de open oceaan.
Ik maak kennis met de Madagassische eigenaar en zijn vrouw en ik neem mijn intrek in het huisje. Er werken hier nog een paar jongere vrouwen en een paar jonge mannen. Er wordt schoon beddengoed gebracht en de waterton in de douche wordt gevuld. Een badlaken wordt gebracht en een stukje zeep. Er is geen elektriciteit in het huisje en nergens Wifi.
Dan komen er een paar TukTuks aanrijden met Madagassische dagjesmensen en ook twee Europese stellen. Ze drinken wat en stappen daarna in twee uitgeholde boomstamkano’s die gepeddeld worden door een van de jonge mannen. Ik wacht rustig tot de eigenaar klaar is met het organiseren van alles. Niet iedereen is gewend om in een boomstamkano te stappen, dus de eigenaar begeleidt de mensen totdat iedereen goed en veilig zit.
Ik kijk intussen wat rond. Er is een restaurantje met een flinke keuken erachter. Er zijn drie paviljoentjes gebouwd met uitzicht op het meertje. Daar staan eettafels en stoelen. Er hangen posters: Specialité Crabe de Mangrove.
Wat wilt u eten voor de lunch ? , vraagt de eigenaar als hij weer tijd heeft omdat de piroques zijn vertrokken. Crabe de Mangrovenatuurlijk. Jus naturel ( vruchtensap) heeft hij niet, maar wel een Pastis met een fles koud water. Het is behoorlijk sterk spul en hij serveert geen klein glaasje, maar ik kan het steeds verder verdunnen.
Hij legt mij uit welke routes er met de piroques gemaakt kunnen worden en hij heeft ook een polyester boot met een buitenboordmotor voor een langere tocht door de mangroven. Die tocht doet hij zelf en het zou morgenochtend.
Dat spreken we af. Morgen na het ontbijt en dan zijn we terug voor lunchtijd.
De dagjesmensen komen twee uur later terug en gaan eten. Het is best druk want ook de Tuktuk chauffeurs wachten, met een muziekje erbij.
Maar daarna vertrekken de gasten in hun voertuigen en er valt een complete stilte. In de keuken wordt nog wel alles opgeruimd en het restaurant moet worden aangeveegd en de zandpaden worden weer aangeharkt.
Er lopen wat jonge ganzen. Ze grazen van het gras en blijven dicht bij elkaar. Ze waggelen op hun grote voeten met hun ronde lijfjes. Hun vleugeltjes zijn nog maar stompjes van vijf centimeter. Wat zal dat een sensatie voor ze zijn als hun vleugels uiteindelijk groot en sterk worden en ze kunnen vliegen. Ik hoor ook volwassen ganzen. Het zijn hun ouders. Ze zitten vast achter gaas. Als ik bij ze ga kijken klinken ze treurig dat ze vastzitten. Als ze hun jongen roepen komen die meteen en op een holletje aangewaggeld ook al waren ze honderd meter verder.
Wilt u vanavond nog iets eten ? Ja, wat is uw voorstel en hoe laat ? Vis met rijst, na donker.
Als het donker wordt ga ik in het restaurant zitten, de enige plek waar een acculampje brandt. Ik bestel een fles bier met twee glazen en we praten en drinken tot de vis met rijst klaar is.
Dan eet ik aan de tafel en hij eet met zijn vrouw in de keuken. De keuken is best gezellig met de smeulende houtvuren die een warm licht verspreiden. Er staan wel twaalf potten en pannen. Dan ga ik terug naar mijn huisje. De ramen en de deur blijven open.
Ik kijk uit op mangrovebomen en kokospalmen. Er staan ook een paar enorme waaierpalmen. Het maanlicht is net genoeg om de prachtige contouren te zien. De bladeren zijn wel vier meter lang en als er een beetje wind opkomt maken ze een laag geruis alsof het regent. Ik hoor de zee in de verte. Dan val ik snel in slaap. S’nachts wordt ik nog wakker van plonsen op het water. Ik zie lichtjes. Het zijn vissers die met een lange stok op het water slaan om de vissen in hun netten te drijven.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
