Ik ga verkassen naar het Noorden van dit eiland
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
02 November 2025 | Madagascar, Antananarivo
Ik wordt wakker met uitzicht op het strand.
Om kwart over vijf komt de zon boven de horizon. Even snel uit bed om een paar foto’s te maken. Op het strand lopen al mensen. Een visser die terugkomt met een mand en een hengel, een paar vrouwen met een plastic afwasteil vol potten en pannen op hun hoofd. Er loopt hier maast mijn huisje een beekje van de heuvel naar de zee. Daar doen vrouwen de afwas in.
Ik maak een paar foto’s en kruip dan weer onder mijn dekbed. De deur blijft open en de laagstaande zon en de wind vullen mijn bungalowtje tot aan het bed. Van onder het muskietennet maak ik nog een paar foto’s. Uniek toch?
Om acht uur wordt het restaurant geopend. Koffie met pannenkoeken hmmm. Franse margarine met vanillesmaak hmmmmm. Ik ga wat internetten en dan nog een keer snorkelen. Recht voor de deur van mijn huisje. De man van het restaurant A. vertelt dat hij vannacht is gaan speervissen. Hij schoot een grote vis. Meer dan een meter lang. Maar hij kon hem niet houden en de vis trok hem onder water. Toen hij probeerde zich vast te houden aan de rotsen brak zijn lijn en zijn speergun. Zijn hand zit nu ook vol met wonden. De vis is er vandoor met zijn speergun.
Het is een dure fout want nu moet hij naar de stad met een TukTuk om een nieuwe speergun te gaan kopen of nieuwe materialen als hij er zelf een zou maken.
Om vijf uur gaan we naar zijn dorpje. Het is vlakbij, maar het is niet te zien vanaf de weg. Er staan wel honderd kleine huisjes. Ze zijn allemaal gemaakt met een houten frame op palen. De vloeren zijn ook van hout. De wanden zijn dichtgemaakt met bamboe matten die dicht tegen elkaar geplaatst zijn. De kieren tussen het bamboe geven ventilatie. Het dak is van palmbladeren. Ik maak kennis met een van de onderwijzers. Hij praat mooi rustig Frans maar helaas heel weinig engels.
We lopen door een wijkje waar de hutjes echt heel dicht op elkaar staan, soms maar een meter ertussen. Dan komen we bij de hoofdstraat. Die is wel tien meter breed maar zoals alle “ straten” in het dorp is er alleen zand. Er staan ook twee stenen gebouwen: de school. We lopen nog een stukje door en komen dan bij een ander stenen gebouwtje: een winkeltje met een terrasje met stoelen. De dochter van de onderwijzer werkt in de winkel. Ik zie klanten die olie komen kopen. Bakolie. Ze brengen hun eigen plastic flesje mee en krijgen daarin een schep van 100 centiliters. Zo ging dat vroeger ook bij ons. Een trechter helpt om de flesjes te vullen. In Nederland kwam vroeger de melkboer met een kar met melkbussen door de straten en kwamende mensen met een pannetje aanlopen. Mijn moeder zei dat de melk toen veel lekkerder was, net als bijna al het eten toen lekkerder was: boter, kaas, groenten en aardappels en vlees.
We gaan op de stoeltjes op de veranda zitten. Of ik ook wil eten? Ja, als dat kan. En bier ? Daar hebben ze wel trek in dus er komt eerst een fles bier met drie kleine glaasjes en daarna nog een fles bier. Dan is het eten klaar. Vrouwen hebben mie gekookt uit van die Ramen pakjes. Of er ook eieren bij moeten. Ja, ook eieren. Dus worden er drie eieren uit de winkel gehaald en die worden gebakken en op de kommen met mie geserveerd. Het smaakt best aardig maar het het is wel Chinese poeder-smaakstof.Er wonen hier 620 mensen. 125 schoolkinderen. Vijf onderwijzers en ook A. is af en toe hulponderwijzer. Het onderwijs is afwisselend in het Frans en het Malagasisch. Thuis wordt voornamelijk Malagasisch gesproken. Engels maar met enkele woorden. Ik leg uit dat het belangrijk voor hun toekomst is om ook engels te leren, voor het toerisme en voor de computer en voor muziek en voor wetenschap. Heel de wereld spreekt engels als tweede taal, zelfs de Chinezen.
Ze kennen Nederland niet. Of het ook een eiland is ? Nee, ik leg uit dat Nederland aan de monding van de grootste rivier van Europa ligt en dat het de grootste haven is ook voor Duitsland en Frankrijk. De wegen zijn wel vijftig meter breed en er zijn treinen en heel veel snelle auto’s en vrachtwagens. Ik laat een paar foto’s van Rotterdam zien. Het zijn nachtfoto’s die ik tijdens oud-en-nieuw gemaakt heb. Zoveel lichten hebben ze nog nooit gezien.
Hier komt alle elektriciteit van zonnepanelen, maar de batterijen zijn het grootste probleem dus dan heb je s’nachts nog geen licht. Als we teruglopen zie ik toch lantarenpalen in de hoofdstaat met lampen met eigen zonnepaneeltje. Er klinkt muziek uit een aantal huisjes. Flink hard zodat buren zonder eigen radio toch kunnen profiteren. Op een pleintje dansen kinderen op de dansmuziek die daar gespeeld wordt in het dorpshuis .
Ik wil graag binnenkijken in het huisje van A.
Welopen daar naartoe. Het huisje is drie bij zes meter. Het is van hout, bamboe en palmbladeren. Ik ben verbaasd hoe leuk en gezellig het is ingericht. Er is een tussenwand zodat er een slaapkamer en een woonkamer is. In de woonkamer staat een bed en een compleet bankstel. Een driezitsbank, een tweezitsbank en twee fauteuils. Ze zijn van hout met losse kussens zoals vroeger ook in Nederland zulke eiken meubelen algemeen waren. Het meubilair staat wel heel dicht op elkaar met nauwelijks een paadje ertussen. Er hangen gordijnen en wandkleden en er staat nog een kast met een grote geluidsinstallatie. Zijn vrouw en een zoontje zitten op de stoelen. Het zoontje leert zijn huiswerk van school uit een schrift. De onderwijzer had ook een tablet.
Ik vraag of zo’n dak wel goed waterdicht is, want er staat zoveel meubilair in het huisje.Hij vertelt dat het dak iedere vijf jaar moet worden vervangen maar dat het ook met zware regen goed dicht is.
Dan lopen A. en ik terug naar het strand en naar mijn huisje. Hij loopt nog heel attent mee tot aan de deur en dan gaat hij terug naar zijn gezin.
De volgende morgen blijf ik de hele ochtend bij het huisje. Er valt af en toe een sprinkelbuitje regen en het is koel weer.
Na de middag vraagt A. of ik zin heb om een stuk langs het strand te lopen. Er is daar ook een discotheek waar vanavond een bekende Madagassische artiest zal komen zingen.
We lopen een kilometer over het strand en dan komen we bij een rotspartij waar we omheen moeten. Je kunt er ook een stuk opklimmen en dan heb je uitzicht op het volgende strand. De rotsen zijn van een vulkanisch gesteente en heel poreus. Daardoor helemaal niet glad. Toch ben ik erg voorzichtig vooral met het afdalen. Ik voel me wel heel onhandig in vergelijking met deze mensen die zo gemakkelijk in een natuur zonder aangelegde paden lopen. Dan klimmen we de heuvel op en lopen langs akkers totdat we bij een groot stenen gebouw komen. Het is twintig meter lang en vijftien meter breed. Ook het dak is van gegoten beton. Het staat helemaal vrij op een halve kilometer van het dorpje. Er zijn een stuk of vijftien volwassenen bezig met de bar en met de geluidsinstallatie. Er rennen ook vijftien jonge kinderen rond. Hun stemmen galmen door de lege ruimte. Dan wordt er een generator gestart en beginnen de discolampen allerlei kleuren op de vloer en de wanden te projecteren. De kinderen vinden het prachtig en spelen met de lichtjes. De geluidsinstallatie wordt getest. Zo, dat zijn hele zware boxen. Er is een laptop waar de muziek op staat. We drinken een fles bier en ik wordt aan verschillende mannen voorgesteld. Een spreekt zelfs redelijk Engels en ook Duits en zelfs een beetje Spaans. Hij heeft in Tamatave gestudeerd: filosofie en franse literatuur. Een andere man durft ook Engels met mij te spreken maar ik kon niet goed verstaat wat zijn functie hier nu is. Morgen nog eens navragen. Dan lopen we doornaar het dorpje waar A. woont. De disco begint vanavond om half tien pas. We gaan even langs zijn huis en dan terug naar ons eigen restaurant. Het is al zeven uur en hij gaat met zijn vrouw nog wat eten voor ons klaarmaken. Een heerlijk gekruide steak met frietjes. We openen er nog maar een fles bier bij. Na zo’n maaltijd zijn we natuurlijk slaperig en bovendien wil A. morgen met een scooter naar een eredienst voor zijn overleden ouders gaan. Of ik ook mee wil? Ja natuurlijk. Dan gaan we niet naar de artiest in de discotheek maar naar bed en morgen is er weer een dag. Als ik op bed lig lijkt het wel of ik behalve het geluid van de golven op het strand toch ook nog af en toe de diepe bassen uit de geluidsinstallatie hoor. Die is meer dan een kilometer hier vandaan.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
