Een paar dagen in de stad
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
25 Oktober 2025 | Madagascar, Antananarivo
Er werd de komende dagen slecht weer voorspeld.
Er staat meer wind en iedere paar uur valt er een flinke kletterbui. Ik blijf in de omgeving van mijn hotelletje. Restaurant-in als het begint te regenen en restaurant-uit als het weer droog is. Ik ga internetten en de Lonely Planet reisgids bestuderen. Aan de kade worden boten ingeladen en uitgeladen. Alles gaat met de hand. Ook de zakken cement en zware bundels vlechtijzer voor de huizenbouw. Kwetsbare producten zijn verpakt in manden of kratten die verder gevuld zijn met gras of hooi. Gelukkig geen piepschuim. Als ik een wandeling in de straten achter de hoofdstraat maak zie ik echt alle soorten huizen en gebouwen die je maar kunt bedenken. De meest eenvoudige bamboehutjes staan naast spiksplinternieuwe stenen bungalows. Houten huisjes met een dak van golfplaat staan naast een wit geschilderd gebouw van drie verdiepingen. Een kleine werkplaats langs de weg waar scooters worden gerepareerd en daarnaast een timmerman die houten bedden maakt met een zaag, een bijl en een kapmes. Een stukje verder is een winkeltje waar rollen touw en deurscharnieren en spijkers te koop zijn, maar ook een stuk of tien zonnepanelen staan erbij. Het is echt het Afrika van nu.
Ophet grasveldje tussen de kleine huisjes van mijn hotel liggen tientallen handdoeken in de zon te bleken. Ik geef mijn wasgoed aan de was-vrouwen. 1000 Ariari per stuk vragen ze. Ik heb vijf Items dus dat wordt totaal een Euro. In de namiddag is het klaar. Ik geef ik ze 1000 Ariari extra: “omdat het zo mooi schoon is. Dank u wel”.
Het is Haloween en het restaurant: Taverne des Pirates hangt vol met griezelige poppen en afgehakte handen en grote spinnenwebben en bloederige griezels. K. had nog verteld dat Haloween geen traditie is in Madagascar, maar dat de Malagasy wel een grote traditie hebben om met de doden in contact te blijven. Ze blijven hun overleden ouders en voorouders eren en in contact met hun zielen. Om de zoveel jaar wordt het lichaam van de laatst overledene uit het familiegraf gehaald en opnieuw in doeken gewikkeld en dan feestelijk rondgedragen door de nabestaanden. Natuurlijk wordt er daarbij veel gegeten en het hele dorp eet mee. Het is een demonstratie aan de hele familie en aan alle andere dorpsgenoten dat het de nabestaanden goed gaat dankzij het eerbetoon aan de voorouders en de zegening van die voorouder(s).
De Malagasy staan daarom wel positief tegenover Haloween om de verbondenheid en scheiding tussen de levenden en hun overleden ouders te blijven herinneren en het besef van de menselijke levenscyclus als een familie te ervaren.
Als ik de piratenbar inloop zie ik dat ze een bordje hebben opgehangen om verse oesters aan te bieden: 12 stuks voor 4.60 Euro. Het blijken hele kleine oestertjes te zijn, maar wauw wat een heerlijke smaak. Ik heb in mijn leven maar een paar keer oesters gegeten, eigenlijk alleen als ze dezelfde dag uit het water gehaald zijn. Wat een bijzondere smaaksensatie. Of ze groot of klein zijn doet er niet toe, het gaat om de smaak. Je eet geen oesters om je maag te vullen, maar er zit toch best veel energie in. De volgende dag wil ik nog een keer oesters eten, maar ze zijn al niet meer verkrijgbaar. Typisch voor Madagascar zou ik zeggen. Dan bestel ik een Romansava. Dat is een echt traditioneel gerecht van Madagaskar. Het is een heldere groentensoep met groene bladgroenten en bouillon van vlees. Net zoiets als mijn moeder maakte op zaterdagen. Er drijven hier ook een paar blokjes kip in en een blokje soepvlees van rund dus het is een rund- en kippensoep. Er zit geen vermicelli in maar er wordt rijst bij geserveerd waardoor het vocht niet te snel wordt opgenomen door je lichaam en je maag vol aanvoelt. Erg lekker, vooral de smaken van het vlees en de ouderwetse soepkip. Het kost drie euro in dit westerse restaurant. Voor toe neem ik een creme brulee gemaakt van cocosnootcreme en geserveerd in een halve cocosnoot.“ Of er niet teveel gebrande suiker op zit”, vraagt de serveerster. “ nee, het is perfect.”
Van buiten klinkt harde muziek. Er is een optreden van een danser op het plein. Op een podium voor de ingang van het toeristenbureau staat een Europese danser die op luide muziek een soort fitness doet. Een paar honderd jonge Madagassischevrouwen dansen mee met zijn bewegingen. Er zitten ook veel erotische bewegingen bij en de Madagasische mannen kijken vanaf de zijkant toe. Dit is niet hun soort dansen, denk ik.
Als ik terugloop langs het benzinestation zie ik dat benzine een euro per liter kost en diesel 92 eurocent. Er staan een aantal enorme voorraadtanks dus ik denk dat de brandstof per boot wordt aangevoerd en dat het bestemd is voor de boten in de haven en voor de vrachtauto’s en de autos en scooters en ook voor het vliegveldje. Er is gewoon een enkel brandstof station voor het hele eiland.
In de huizen wordt meestal op houtskool en hout gekookt. Een soort barbeque van keramiek concentreert te vlam. De potten en pannen staan daarop. Het gevolg is wel dat iedereen naar rook ruikt en veel kleding ook. Sommige mensen kun je op meters afstand ruiken want er wordt veel gekookt. Bundels houtskool zijn op de markt te koop. Verderop ontdek ik dat er toch ook gasflessen met butagas te koop zijn
Bij de receptie boek ik nog een paar dagen bij. Mijn beddengoed wordt verschoond en de vloer wordt geveegd door de receptioniste. Ook de badkamer wordt schoongemaakt. Ze is hoogzwanger, maar ik denk niet dat ze hier zwangerschapsverlof kennen. Een schoon groen bovenlaken en een oranje onderlaken met oranje kussenslopen fleuren het huisje op. Oh, ze heeft alleen de vloer van de badkamer geveegd, de wastafel blijft vuil. Nou, dan doe ik dat zelf maar.
Op de markt koop ik een tros banaantjes en twee mango’s en een flesje met lokale honing en een keukenmes en een aluminium bordje.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
