Snorkelen en eten.
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
13 Oktober 2025 | Madagascar, Antananarivo
Zaterdag loop ik de helling af in een andere richting
Er moet daar een restaurant zijn maar als ik bij het strand aankom is daar alleen een privee-resort. Ik heb geen zin om weer de helling op te gaan dus ik probeer langs het strand en wadend door het water verder te gaan. Dat lukt. Er zijn tafels buiten en een grote hangmat en schommels voor kinderen. Een barretje op het strand en een paar huisjes tussen de bomen waar de eigenaar en de staf wonen. Er zijn niet meer dan 15 mensen op dit strandje. De eigenaar is een Fransman. Ik bestel aan de bar een fles bier: Three Horses is hier het merk: TH. Het smaakt goed. Het zijn grote flessen. Ik raak aan de praat met een verkoper waar ik gisteren een flesje cocos olie en een flesje IlangIlang olie van gekocht heb. Hij vertelt dat het restaurant om vier uur sluit, alle restaurants. Nou dan maar eerst bestellen. Een gegrilde rifbaars met groentes en rijst kost 7 Euro dus ik bestel er ook maar eentje voor de verkoper. Hij kent het eiland goed en vertelt mij veel van wat ik wil weten. Dan praat ik nog even met een jong stel. Het zijn duitse toeristen. Ze maken zich zorgen of hun vliegtuig wel zal gaan want de onrusten in de hoofdstad zijn toegenomen. Het restaurant sluit de keuken om vier uur. Voor toetje krijgen we nog een aantal flessen met rum in vijf verschillende smaken voorgezet. Het is de bedoeling dat je van elke smaak een glaasje proeft. Maar daar begin ik niet aan. Ik moet nog de weg terug zien te vinden, de helling op. Na een half glaasje rum met koffiesmaak laat ik de rest van het avontuur aan de verkoper.
Ik volg smalle voetpaadjes langs akkertjes en met hier en daar een huisje. Ik kan gelukkig twee keer de weg vragen. Bordjes staan er niet. Het eilandje is prachtig begroeid. Ik loop ook langs vruchtbomen waar grote Jackfruits aan een steeltje groeien. Ze zijn zo zwaar dat ze rechtstreeks aan de stam groeien en niet aan de takken. En dan kom ik inderdaad weer uit bij het barretje aan het voetpad waar mijn huisje net achter ligt. Het was een kwartier lopen, net zoals de restaurant eigenaar gezegd had. “als u twintig minuten loopt bent u de weg kwijt” had hij nog gezegd. Ik ga gauw douchen want dit is een kwartier klimmen, niet gewoon lopen.
De volgende morgen komt de bootman P. zeggen dat het een goede dag is om te gaan snorkelen met zijn boot. Hij heeft nu vrij en morgen gaat hij voor een paar dagen naar zijn familie in de hoofdstad. Na het ontbijt pak ik mijn snorkel spulletjes en we lopen eerst naar zijn huisje in het vissersdorp. Hij heeft drie kleine kinderen die spelen op het erfje van zijn huisje. Hij gaat zijn benzinetank bijvullen en dan lopen we naar de boot. We varen langzaam tussen de koraal banken een stukje rond het eiland. Dan gooit hij zijn anker uit en ik ga het water in. Met een achterwaartse rol zoals duikers dat doen. Je gaat op de bootrand zitten met je zwemvliezen aan en je masker en snorkel op. Dan hou je je masker en snorkel vast met een hand en je laat je in het water vallen waarbij je rug het eerste het water raakt. Als het goed os blijft het masker op je hoofd zitten. Het koraal valt een beetje tegen op deze plek. Het is ook vlakbij het eiland. Er zijn wel een aantal grote bonken, maar ook nogal wat zand en algen. Na een half uurtje heb ik het wel gezien.
Dan varen we naar een andere plek. Hier is het eiland niet langer omringd door het buitenste rif en er komt meer vers water van de oceaan binnen. Het koraal is veel beter, meer levend en kleurrijk. Ik zwem behendig tussen de koraalbanken waarbij ik steeds in de gaten hou dat ik een meter afstand van de koralen hou en niet ergens in een tunnel zwem waar je niet meer uit kan. Er staat nauwelijks stroming en de golven zijn ook heel laag, maar je wilt niks raken. Ja, toch verbazingwekkend dat er zo’n leuk rif is zo dichtbij het eiland. Ik zie geen grote vissen en ook niet echt veel kleintjes. Een zwart-witte vlindervis reageert op mijn zwart-witte zwemvinnen. Een leuk schooltje lichtblauwe vissen met grote zwarte ogen komt nieuwsgierig dichterbij maar ze zijn heel voorzichtig en gauw zenuwachtig. Ze zwemmen dan snel weer terug tot boven een koraalbank waar het zo ondiep is dat ik hen niet kan volgen. Dan varen we met de boot verder. We gaan aan land bij een groepje huisjes waar lemuren te zien zouden zijn. Maar we vinden ze niet. Dan varen we verder naar een kaap waar een restaurantje is. De Franse eigenaar serveert espresso voor mij en een fles bier voor P. En voor allebei een stokbroodje met franse Pate. Ik betaal negen euro voor ons tweeën. Dan varen we langzaam verder nog drie kwartier vaak heel dicht langs het strand om de koraalbanken te ontwijken totdat we weer bij ons strandje zijn. P. neemt mijn zwemspullen mee naar boven want hij gaat terug naar zijn gezin. Ik blijf nog hier en ga later in de middag nog iets eten in het restaurant op het strand.Gegrilde visfilet met saus en groenten en rijst. Lekker klaargemaakt. Als ik tegen de avond naar mijn huisje loop hebben de dames daar ook nog gekookt: twee prachtig gekleurde krabben met saus en rijst. Ze hebben het krabvlees al uitgepeuterd en gemengd met kruiden en toen de krabschaal daarmee gevuld. Het lijkt wel Haute Cuisine hier. Van zwemmen krijg je trek, maar zo val ik natuurlijk niet af. Ik val wel snel in slaap met het geluid van de branding en van de kikkers en ik wordt wakker van de vogels.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
