Nieuwe reis naar Madagaskar
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
11 Oktober 2025 | Madagascar, Antananarivo
Beste vrienden, ik ben weer terug in Madagaskar
Deze reis wil ik een ander gedeelte van dit enorme eiland verkennenik vloog naar de hoofdstad Antananarivo. Er zijn politieke rellen of zoiets aan de gang in de hoofdstad. Ik boekte een hotelletje dichtbij de luchthaven en ik ben de stad niet ingegaan. Ik werd vanaf de luchthaven met een auto opgehaald. Het hotel is een villa in een rustige wijk, twee kilometer van de luchthaven. Eerst even lekker douchen en mijn benen strekken op het bed en even slapen. Internet gaat via hun Wifi. Ik ben best moe, 30 uur geleden stapte ik thuis mijn bed uit en ik heb niet lang kunnen slapen in het vliegtuig. Ik blijf die middag en avond in het hotel en ik eet daar ook. Het is de eigenares zelf die een heerlijke stoofschotel van Zebu-vlees met versgesneden frietjes en salade voor mij klaarmaakt. Heerlijk. Dat wil ik morgen nog een keer eten. Het rundvlees stoven kost wel minstens een uur vertelt ze.Maar ze vindt het leuk dat ik er zo van geniet. Het Zebu-vlees is minder compact en het ook het heerlijke rundvet is veel lichter te verteren dan onze runderlappen. De volgende dag ga ik een wandeling maken. De straat uit en dan kom ik bij een drukke winkelstraat recht tegenover de markt. Het lopen is heel moeilijk en langzaam want je kunt geen enkele pas zetten zonder te kijken waar je je voeten zet. Er is geen meter plat plaveisel. Dan nog opletten dat je je hoofd niet stoot aan de lage marktkraampjes en de uithangborden of dat je tegen de drommen mensen aanloopt of dat je struikelt over kleine kinderen die hiertussen opgroeien en op straat spelen alsof er niemand anders loopt. En dan wil ik nog graag zien wat ze allemaal verkopen in de kraampjes en de winkeltjes. Nou, alles wat wij hebben is hier ook te koop. Alleen het het zit niet in verpakkingen, maar het ligt los op de kraampjes en alles dicht op elkaar, want er is niet veel ruimte zoals in een winkel waarin je kunt binnengaan. Je loopt langs en blijft op de straat staan en je zoekt wat je nodig hebt. De kosten voor de verkoper zijn dus laag en ik koop een extra USB lader voor 2 euro. Als ik een gegrild worstje wil kopen heeft de jonge verkoopster geen wisselgeld en een locale mevrouw die net langsliep betaalt het voor mij. Lief heh. Ik ben blij dat ik goed onthouden heb hoe ik gelopen ben dus ik kan de weg terug naar het hotel weer vinden.
De volgende dag reken ik af na het ontbijt. Het hotel kostte 21 euro per nacht en nog 10Euro voor twee keer een rit naar de luchthaven en tien euro voor twee warme maaltijden. Dan brengt de auto mij om 12 uur naar de luchthaven. We stoppen onderweg bij een pinautomaat en met een dikke bundel bankbiljetten stap ik weer in.
Het grootste biljet is 20.000 Ariary. Dat is 4 Euro. Het is heerlijk weer en ik ben veel te vroeg dus ik ga op een terrasje buiten zitten en ik bestel nog een koffie met een chocoladebroodje. Het is een klein vliegtuig met propellormotoren. De achterdeur klapt naar beneden en vormt dan de trap. Ik denk dat er 80 passagiers in kunnen. Het is bewolkt en regenachtig als we in de lucht zijn. Niks te zien tot het laatste moment dat we landen op de landingstrip van een klein eilandje voor de noordoostkust van Madagaskar. Het regent zachtjes en het asfalt is nat. In een gebouwtje wachten we op de koffers die op een rollenbaan gelegd worden. Bij de voordeur staan al een stuk of twintig mensen te wachten om de passagiers op te halen. Ja, dan zie ik ook M. met een bordje met mijn naam erop. We schudden handen en lopen dan naar een van de scootertaxis. Ik heb de van oorsprong Duitse M en zijn malagasische vrouw K. leren kennen via een man G, die ik in Richardsbay ontmoette toen die daar kwam om een jacht te kopen. We raakten aan de praat en ik kwam aan boord toen het jacht nog op de werf stond en hij het net gekocht had. Net als M. woont hij al jaren op dit eilandje. Ik ging whatsappen met K en die heeft mijn accommodatie hier geregeld. In hun eigen en zelfgebouwde huisje op een nog kleiner eilandje. Precies wat ik leuk vind.
Ik rij met M en zijn hondje in de scooter over een zandweggetje totdat we bij een strandje aankomen. Daar ligt de boot te wachten. Er liggen nog een stuk of tien piroques, boomstamkano’s. M. heeft samen met de chauffeur van de boot P. een polyester open boot met een buitenboordmotor. Een zelfgemaakt zeiltje erboven is tegen de regen en de zon. Ik kan net van het strand aan boord stappen zonder mijn schoen uit te doen. P. duwt de boot naar iets dieper water en start de motor. Heerlijk, precies wat ik leuk vind. We varen langs de kust van het kleine eiland. Er zijn hier geen wegen, alleen voetpaden. Er zijn leuke huizen gebouwd die ik kan zien vanaf het water: privee huizen en ook een paar hotel/restaurants. Er is ook een dorpje met vissers aan de andere kant van het eiland. Die zijn blij met de buitenlanders die zich hier gevestigd hebben en de toeristen die daar weer naartoe trekken, want het levert geld op en banen en meer levendigheid. Het is heel laag water en P. moet de boot zigzaggend langzaam tussen de rotsen manoeuvreren. Hij is hier geboren en hij weet precies waar de ondieptes zijn. We raken niks onderwater. Op een kilometer in zee zie ik golven beuken op een rif dat dit eilandje voor driekwart omringt. Door het lage water steekt het rif boven water en ik zie rondom een witte golf van meer dan een meter hoogte opspatten. Als we het eilandje voor bijna tweederde omgevaren zijn stuurt P. de boot naar het strand. Nu moet ik wel mijn schoenen uittrekken en ik besluit op blote voeten te blijven lopen zolang als dat kan. We lopen over modderige paadjes tussen bomen en piepkleine akkertjes de heuvel op. Alleen op het laatst trek weer even mijn schoenen aan want het wordt steiler en hier wil ik niet uitglijden.
Dan komen we bij het huisje. In tien jaar tijd hebben M. en K. dit opgebouwd toen ze zijn gaan samenleven. Alle bouwmaterialen en inrichtingspullen zijn met dit bootje vervoerd en naar boven gedragen door mensen. Het is heel smaakvol ingericht met veel oog voor leuke details. Het huisje is nog niet helemaal klaar: er komt water uit de douche, maar er is nog geen aansluiting om het toilet te spoelen en ook het fonteintje is nog niet aangesloten. Dat moet dus met een emmer. Ze dachten dat zo’n ervaren reiziger als ik daar wel mee zou kunnen omgaan. K. blijkt een echte manager te zijn en die indruk had ik al gekregen van de voortreffelijke manier waarop ze onze correspondentie en mijn verblijf georganiseerd heeft. Ze managed nu diverse hotels op het grotere eiland, waar ze nog een huis in de stad hebben.
Ik praat lang en veel met M. Hij heeft een interessant leven achter zich en ik leer heel veel van hoe het hier aan toe gaat. Hij kwam hier naar dit eiland met een tentje en heeft het in het begin niet gemakkelijk gehad. Pas toen hij vriendschap had gesloten met K., en ze getrouwd zijn, is zijn leven comfortabeler geworden. Hij maakt videoproducties en hij heeft dus ook highspeed internet in dit huisje geïnstalleerd. Stroom komt van zonnepanelen.
We eten buiten onder een blader afdakje, dat af en toe een straaltje water lekt. Maar het is een heerlijke temperatuur en de vochtigheid voelt weldadig aan. Het afdakje is gebouwd naast het barretje waar drie dames van het vissersdorp ook voor ons koken. Het hondje en twee katjes: bonus en minus houden ons gezelschap. M. blijft vannacht nog hier slapen op het eilandje bij familie van K. en de volgende morgen na ons ontbijt gaat hij terug naar de stad naar zijn vrouw.
Tegen de middag klaart het eindelijk op. Het heeft vier dagen geregend.
Ik ga een wandeling maken. Ik heb een lange wandelstok bij me want de paden zijn nog glibberig en ik wil niet op een helling uitglijden. Ik lijk Sinterklaas wel met zijn staf.
Ik loop het vissersdorpje in. Het is groter dan ik dacht. De mensen zien er gezond en goed gevoed en goed gekleed uit. Er zijn zelfs twee kleine winkeltjes en een bakkerijtje. Hier komen de verse stokbroodjes vandaan die we vanmorgen aten. Misschien ook de koffie en de confiture en de tomaatjes en eieren. Vanmorgen kwam er nog een verkoopster met drie kippen in een plastic teiltje op haar hoofd langslopen toen we zaten te ontbijten.M. kocht een kilo kip van haar. Er is een koelkast in het barretje.
Ik praat met de vissers in mijn eenvoudige Frans. Dan praat ik uitvoerig met een Fransman die hier een groot huis gebouwd heeft aan het strand. Hij spreekt ook goed engels want hij werkt in Europa en door heel Afrika voor een bedrijf dat internetinstallaties test. De ontwikkelingen gaan razendsnel zegt hij. Iedere twee jaar is er weer een nieuwe technologie. Hij is nu ook 70 en hij wil gewoon ieder jaar 6 maanden hier zijn en 6 maanden in Versaille bij Parijs. Ook daar woont hij in de natuur, in de bossen die tot het jachtgebied van de Franse koningen behoorden.
Hij weet veel van de geschiedenis van Madagaskar en van dit eiland. We praten wel meer dan een uur. Dan maak ik nog wat foto’s enik loop langzaam terug. Onderweg moet ik nog wel even vragen wel voetpaadje ik nu verder moet want dichterbij het vissersdorp is een wirwar van paadjes. Als ik bij het huisje kom hebben de dames mijn eten in een pan in een mand bij de deur gehangen. Hmm. rijst met gebakken kip in cocossaus. Ik ga douchen en dan val ik snel in slaap.
De volgende morgen is er een stralend zonnetje en een lekker windje. Ik loop naar het barretjes voor mijn ontbijt en daar schrijf ik nu dit verhaal.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
