Spannend tot het laatste moment.
Door: Fred
Blijf op de hoogte en volg Fred
21 Februari 2023 | Zuid-Afrika, Richards Bay
Vandaag is het heet. Heel heet. En uitgerekend vandaag heb ik heel veel werk om alles op ye bergen en de caravan in te klappen. Ik ga vertrekken en dat is heel veel werk. De tentdoeken laat ik tot het laatste staan om nog wat schaduw te hebben, want het is vandaag 34-37 graden: in de schaduw. Keukengerij en keukentafels, plastic containers met spulletjes moeten deels in de caravan en deels in de auto. Ik heb natuurlijk over de jaren veel te veel troep verzameld om dit nog gewoon kamperen te mogen noemen. Ik begin heel vroeg maar ik kan de middaghitte niet vermijden. Als de caravan klaar is ga ik eerst een half uur onder een koude douche staan om mijn lichaamstemperatuur weer omlaag te brengen. Dan haak ik de caravan op de trekhaak aan de voorkant van de auto en ik rij achterwaards van het terrein af. Er is weinig ruimte dus pas op het verharde gedeelte keer ik de combinatie en duw de caravan dan langs de smalle weggetjes met veel bochten tot bij de stalling. Een van de tuinmannen komt nog aanwijzing geven want ik had bijna een lantaarnpaal geraakt. De keren dat ik dit eerder deed heeft het mij heel wat zweetdruppeltjes gekost maar vandaag merk ik het verschil toch niet. Het is allemaal heel krap maar het lukt vandaag wel in één keer. Dan rij ik met de auto terug om de rest van de spullen op te halen. Het schaduwdoek van 24 vierkante meters en het tenttapijt moet ik oprollen en achterin de auto proppen. Dan de auto in de stalling rijden en daar mijn nette kleren aantrekken. Om twee uur zit ik bij de receptie: uitgeput en oververhit. Om kwart over twee komt G met zijn auto. Wat ben ik daar blij mee. Dat ie aanbood mij naar de luchthaven te brengen. Het is 140 kilometer. “zet alsjeblieft de airco aan, ik ben nog steeds oververhit” We maken een stop bij een bedrijf dat zwembadspullen verkoopt. Met de stortregens heeft hij schade aan zijn huis gehad. Een modderstroom van achter zijn tuinmuur is onder de muur doorgekomen en bij hem de keuken ingelopen. Het is ook in zijn zwembadje terecht gekomen en heeft de electriciteitstoevoer van de pomp onderwater gezet. Er moet een nieuwe pomp komen, maar welke past op de bestaande pijpen? Met een nieuwe pomp in de achterbak rijden we snel en comfortabel naar de airport. Er zijn geen roadblocks ondanks dat de president van Zuid-Afrika naar de marineoefeningen komt kijken. We zijn ruim op tijd om nog wat koele drankjes te nemen en gaan kijken bij het incheck board. Nee, geen cancelling en geen vertraging. Dan nemen we afscheid. Hopelijk kan ik snel terugkomen als het goede zeilseizoen begint. Van Pat Evans heb ik deze week bericht gehad dat ze veilig in Kaapstad is gekomen. Drie weken constante wind uit het noordoosten. Maar ik wil die kant niet op. De incheck op deze kleine luchthaven is snel en prettig. Maar dan komt er een email dat er twee en een half uur vertraging is. Een uur later, net voor de oorspronkelijke inchecktijd, komt er een tweede email dat er toch geen vertraging zal zijn. Dan maar snel in actie om
naar de terminal te komen. Met een half uur vertraging vertrekken we uiteindelijk toch. We zouden precies over het marine-oefengebied moeten vliegen en ik was al dagenlang bang voor ongelukken en dus eigenlijk wel blij met de vertraging. Als we in de lucht zijn zie ik dat de piloten besloten hebben met een wijde bocht eromheen te vliegen. Ze stijgen ook met volle kracht en stijl omhoog. Wat een power heeft zo’n toestel ! Als we 130 km verder landinwaards op de lijn van Richardsbay vliegen zitten we al op zeven kilometer hoogte en is het min-zestien graden ! En het toestel blijft maar stijgen naar tien kilometer hoogte en gaat steeds sneller vliegen tot 900 km per uur. Het wordt ook nog kouder buiten: min 63 graden. Ik zit op een plek met twee lege stoelen naast mij en dat is heel comfortabel. Ik denk dat ze de kachel aanhebben, want ik kon mijn sokken nergens vinden en ik heb het toch niet koud. Biertje erbij en benen op de bank ! Na het eten kan ik bijna languit slapen. Met drie kussens en drie opgevouwen dekens ter beschikking hoor je mij de rest van de reis niet meer. In Dubai worden we met een bus naar de A-terminal gereden. Een heel eind en er is maar weinig tijd over voor de transit. Maar alles gaat vlot en een half uur later zit ik al in het toestel naar Amsterdam. Dit zit wel helemaal vol. We vliegen boven de woestijn maar het wordt pas echt mooi fotograferen als we boven de besneeuwde bergen van noordoost Turkije vliegen. De Zwarte Zee kust zie ik in de verte. Ook hiervoor is de IPhone geschikter dan een grote camera. Je kunt het kleine lensje tot bijna tegen de ruit houden. Gelukkig is het ruitje waar ik zit heel schoon of net nieuw. Als ik dit begin te schrijven zitten we boven Roemenie en als ik klaar ben met schrijven is het nog anderhalf uur vliegen. Weg zijn alle groene bomen, bananenbomen en wuivende palmen. Weg zijn de aapjes die op het laatst nog een pakje hazelnoten uit mijn auto wisten te stelen en toen het openbarstte met zijn allen gingen zoeken waar de nootjes waren gevallen. Weg zijn de mongoesjes die ik gisterenochtend vroeg zag. Weg zijn de fantastische mensen die ik heb leren kennen. Hopelijk wachten jullie op mij en kan ik snel weer terugkomen.
-
21 Februari 2023 - 19:08
Ineke:
Welkom thuis Fred, weer genoten van al je verhalen.
-
21 Februari 2023 - 19:09
Inge:
Welkom thuis!
-
21 Februari 2023 - 20:00
KeepSmiling:
Weer welkom thuis. En ook hier weer genieten
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
