de terugreis, bijna een overval? - Reisverslag uit Krugersdorp, Zuid-Afrika van Fred Daniels - WaarBenJij.nu de terugreis, bijna een overval? - Reisverslag uit Krugersdorp, Zuid-Afrika van Fred Daniels - WaarBenJij.nu

de terugreis, bijna een overval?

Door: alfred daniels

Blijf op de hoogte en volg Fred

13 April 2014 | Zuid-Afrika, Krugersdorp

Helemaal tevreden na het zien van het luipaard en de prachtige vogels, de Ground Horn Bills ben ik de volgende morgen begonnen in te pakken. Helaas het is alweer voorbij deze reis. Ik had best nog langer door willen gaan. Het weer is heel goed geworden, veel minder warm dan de eerste drie maanden van het jaar. Er liggen nog prachtige bestemmingen niet ver hier vandaan, maar ja....ik heb thuis nog een eigen huis met veel onderhoud en een moeder die van de week 88 wordt. Ik heb er al veel over nagedacht hoe ik het kan organiseren om nog langer door te kunnen reizen, maar nu nog niet mogelijk. Het heeft vannacht even geregend en daarom neem ik de tijd om rustig in te pakken zodat het eerste zonnetje het vocht een beetje kan verdampen. Om een uur of negen stap ik in en rij richting Johannesburg. Het is 450 kilometer waarvan het grootste deel over een uitstekende tolweg door een schitterend landschap. Prachtige valleien zoals de Schoenmakersvalley die je het gevoel geven of je in Frankrijk of Duitsland bent en daarna komt een gebied met hoogland alsof je in Midden-Engeland of Schotland rijdt. Ik heb goede internetverbinding dus ik kan gebruik maken van Google Maps die uitstekende aanwijzingen geeft. Ik wordt twee keer aangehouden door de verkeerspolitie. Vooral de tweede keer was ik niet alleen geagiteerd, maar ik vond ook de manier waarop het ging een beetje vreemd. Maar ik rij verder zonder problemen naar de stalling die ik gereserveerd heb. Ik ben nog net voor sluitingstijd daar en ik zet voor de laatste nacht mijn kampje op een een grasveldje met toiletgebouwtje dat erbij hoort. De volgende dag heb ik de hele dag om op te ruimen en schoon te maken en de auto en caravan voor te bereiden op de opslagperiode. Ik vind een signmaker en bestel een nieuw nummerbord voor aan de achterkant van de auto. Ik betaal vooruit en spreek af dat zij het na het weekeind zullen bezorgen bij de stalling. Dan ga ik naar een grote kampeerartikelen winkel die ook vlakbij is. Het stopcontact aan de buitenkant van de caravan waardoor de buitenkabel naar binnenkomt is oud en beschadigd. Ze hebben het wel, maar net uitverkocht, dus volgende keer terugkomen of meenemen vanuit Nederland. Een hele grote zaak die echt alles heeft en ook offroad caravans verkoopt. ik bekijk er een aantal op mijn gemak van binnen en dan ben ik toch zo ontzettend blij met de caravan die ik zelf gemaakt heb. Ik had natuurlijk ook vier jaar lang gekeken en op internet onderzocht wart er al te koop is en toen pas besloten om iets te maken dat aan mijn wensen kan voldoen. Dan ga ik wat eten bij de grote supermarkt die ook vlakbij ligt. Gunstige lokatie hier! Als ik helemaal klaar ben met mijn voorbereidingen blijven er nog een paar uurtjes over die ik voor in de auto zittend vul met Facebook en het internet. Om 9 uur rij ik met de eigenaar naar de luchthaven. ook dat is maar en kwartiertje rijden. de incheck gaat vlot en om 23.20 gaat het vliegtuig de lucht in. Ik zit naast een Afrikaanse vrouw die er verward uitziet, maar pas tegen de ochtend raak ik met haar in gesprek. Ze vertelt dat ze onderweg naar het vliegveld overvallen is en beroofd van haar geld en haar sieraden en haar twee mobieltjes met daarop al haar persoonlijke en zakelijke informatie en foto's. Ze woont in Londen en was naar een congres in Johannesburg. Vanuit het hotel ging ze met een auto van het hotel naar de luchthaven. De chauffeur van die auto begon te praten in zijn mobieltje en stopte toen aan de kant van de weg. Daarop kwamen er drie mannen naar de auto die haar bevolen uit te stappen. Ze zeiden dat ze van de politie waren en drugscontrole uitvoerden. Maar ze namen haar portefeuille en haar gouden halsketting en haar twee mobieltjes in beslag. Pas toen ze haar trouwring van haar vinger wilde halen besefte ze volledig dat ze beroofd werd. Ze werd terug gebracht naar het hotel en daar deed ze aangifte bij de politie. Daarna is ze op eigen verzoek weer naar de luchthaven gebracht en nu was ze totaal in shock en verward. Ze wil alleen maar slapen en kan zich helemaal niet concentreren. Ik vraag aan haar door en laat haar haar hele verhaal doen. Dan blijkt dat er in het vliegtuig nog andere mensen zitten zie zij herkent van het congres en die ook naar Londen gaan. Ik laat haar contact met die mensen maken, want die heeft ze nodig bij de transfer op Schiphol en bij de aankomst in Londen en ook om haar man te bellen en ook de leiding van het congress te informeren. Het lijkt erop dat de chauffeur van het hotel in het complot zat, maar wie nog meer? Dan denk ik ook aan de manier waarop ik de tweede keer gisteren ben aangehouden. Er was maar een man die zich voordeed als politieman en mij sommeerde de auto te stoppen. Ik reageerde laat op het stopsein en daardoor moets hij een eindje lopen van zijn auto naar mij toe. Het was niet een hele groep met politieauto's. Ook ik werd gevraagd uit te stappen om het kapotte nummerbord aan de achterkant te zien, maar ik heb toen wel eerst de autoportieren gesloten en de deur in het slot gezet. Ik ben meteen begonnen te zeggen dat ik het zat werd om twee keer op en dag door de politie gestopt te worden. Ook de auto ziet er bewust een beetje oud en een beetje armoedig uit en is wel heel opvallend geschilderd en heeft natuurlijk het stuur aan de verkeerde kant. In mijn auto kun je niet zien dat daar mijn cameras liggen en ook het mobieltje ligt er niet open en bloot. Aan mijn pols een oud horloge met een barst in het horlogeglas. Hoe langer ik eraan terugdenk hoe dat gegaan is hoe meer ik mezelf dom vind dat ik gestopt ben in plaats van gewoon door te rijden en het stopsein te negeren omdat er niet voldoende duidelijke politie bewijzen waren. Ik heb geluk gehad en schrik daar toch erg van. Op Schiphol gaat alles weer heel vlot, wat een topluchthaven hebben we in Nederland toch! Tien minuten nadat mijn koffer uit de bagagebelt is gekomen zit ik al in de intercity naar Den Haag. Dan gaat het heel vlot met tram en bus naar huis. Het is lekker weer en de bomen zijn al zo groen in vergelijking met eerdere jaren. Mijn huis staat er leuk bij en de tuin is mooi. De appelbloesem staat in volle glorie. Ik gooi rondom de ramen open om te luchten. Er ligt een stapel post 15 centimeter hoog van brieven, maar een uurtje later ben ik door de eerste screening heen en alles is goed gegaan. Ik sluit de computer weer aan en er staan nog 715 emails waar ik niet aan toe ben gekomen. De meeste zijn reclame en abonnementen. Ik bel mijn moeder die er opgeruimd aan toe is en juist met haar scootmobiel weggeweest is voor een gezellige bijeenkomst in het wijk- en dienstencentrum. Dan meld ik mij even bij de buren voor een eerste praatje. Ik ga wat lekkers in huis halen en ben blij dat ik hier rustig en veilig kan wandelen. Geen straatrovers, maar ook geen leeuwen en olifanten.

  • 13 April 2014 - 18:23

    Ineke:

    Welkom thuis Fred, fijn dat je het weer zo heerlijk gehad hebt.

  • 13 April 2014 - 19:32

    Geeke En Tom:

    Hoi Fred

    Tom en ik hebben je gedurende de hele reis gevolgd via je prachtige verhalen. Tjonge, wat een belevenissen heb je meegemaakt. Door je perfecte berichtgeving heb je ons laten meegenieten van alle prachtige uitzichten en de bijzondere mensen die je ontmoet hebt.

    Op het strand horen we daar graag meer van. Tot dan.

    Geeke de Bruijn

  • 16 April 2014 - 21:20

    Johan Rimmelzwaan:

    Hallo Fred, welkom in Nederland, ik zal je verhalen missen.
    Johan

  • 16 April 2014 - 21:22

    Co Hartensveld:

    Hoi, Fred.
    Welkom terug in je eigen landje.
    Ik heb weer genoten van je verslagen.
    Bedankt en tot ziens.
    M.vr.gr. Co Hartensveld.

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Fred

Een photo zegt meer dan 1000 woorden. Zie mijn photosite op Flickr.com/photos/AlfredDaniels. Gymn. B. Sociale- en Culturele Antropologie in Leiden. Vele jaren in Azie: India, Maleisie; Thailand. Onderzoek bij jagers/verzamelaarsvolken. Zeven jaar gereisd in de Verenigde Staten. Nu op reis voor een nog onbekend aantal jaren in Afrika. Op zoek naar het Paradijs: nog niet gevonden. Wel gevonden: het wonder op de planeet Aarde. onderstaand artikel n.a.v interview door Alfons de Wit. Alfred Daniels zoekt naar de oorsprong van het leven. Alfred Daniels maakte, na het behalen van zijn Gymnasium bêta-diploma een opmerkelijke keuze. Waar een studie medicijnen; mechanica of natuurkunde voor de hand zou hebben gelegen, koos hij voor culturele antropologie. “Ik was geboeid geraakt door de vraag waar het leven vandaan is gekomen en hoe de mensheid zich ontwikkeld heeft. Dan kun je de verhalen lezen van archeologen, die vaak moeten uitgaan van allerlei ver- en vooronderstellingen, maar je kunt ook zelf gaan kijken bij de jagers- en verzamelaarsvolken. Dat zijn volken die in de manier waarop ze met de natuur omgaan nog het dichtst bij de oorsprong van het menselijk leven zijn gebleven. Er zijn nog een paar kleine groepjes over in de wereld. Kijk, toen ik nog studeerde in Leiden bestonden er al wel onderzoeken waarbij enkele individuen van zulke jagers-en verzamelaarsvolken buiten hun woon- en leefgebied zijn onderzocht. Die waren meegenomen naar de beschaafde wereld en die heeft men toen geprobeerd te interviewen en hun taal en hun verhalen op te schrijven. Als je echter een beeld van hun leefomstandigheden wil krijgen dan zul je de mensen ook in hun leefomgeving moeten observeren. Of dat gevaarlijk is? Ik weet het niet. Je moet ze met open blik tegemoet treden en primitief kunnen leven. Gelukkig hebben we nu ook moderne medicijnen en snel vervoer voor als het mis gaat. Kijk zij hebben ook een bepaald comfort in hun leven, maar dat zit in kleine dingen en alleen als je met hen samenleeft kun je daar ook van genieten: lekkere dingetjes om te eten, een heerlijk beschut plekje om te slapen. Ze leven in kleine groepen van maximaal 35 mensen die van bladeren en takken een hutje bouwen. Als het voedsel, dat ze rond hun kampje verzamelen, begint op te raken pakken ze hun spullen op hun rug en maken ze een nieuw kamp een paar kilometer verderop. Als mens kijken ze echt door je heen. Ze hoeven niets van jou, dus het persoonlijke contact is alles voor hen. In Maleisie is zo' n groep waarvan bekend was dat ze zo schuw waren dat je er alleen maar lege dorpjes kon zien, waaruit de mensen weggelopen waren. Ik werd daar onmiddellijk geaccepteerd en toen ik vroeg waarom ze niet weggelopen waren toen ze mij zagen komen, zeiden ze ‘Als je ogen het zelfde uitstralen als je hart, dan kunnen we wel met je omgaan’. Misschien is dat bij mij het geval, want ik heb nog nooit problemen gehad om contact te leggen met zulke volken. Daniels ging op zijn twintigste al, over land, naar India. “in dat deel van Azie zitten nog wel 200 stammen, volken. Bovendien is India een van de oudste en meest invloedrijke culturen in Azie, met een grote diepgang. Op de universiteit ontmoette ik mijn vriendin Corry van der Sluijs, waarmee ik jarenlang samen heb gereisd. Helaas is zij in 2002 aan kanker overleden en sinds die tijd ga ik weer alleen op pad. Begin van dit jaar ben ik naar Afrika gegaan. Ik heb tweedehands een auto gekocht waarmee ik in de bush uit de voeten kan en ik ben eerst door het Krugerpark getrokken en daarna vooral in de Kalahariwoestijn. In zuidelijk Afrika leven de San of bosjesmannen. Er liggen ook nog savannegebieden, waarvan gedacht wordt dat het de omgeving is waar in de oudheid de eerste mensen rechtop zijn gaan lopen. Ook de dieren waarop ze gejaagd hebben zijn daar nog in het wild te observeren. Ja, de eerste mensen hebben zich ontwikkeld in Afrika; alle opgravingen wijzen daarop. Hoe zij hun eigen wereld beleven, dat is nu mijn belangrijkste thema. Het grootste verschil met ons is dat ze leven in een organische verbondenheid met hun omgeving. Alles in hun omgeving heeft een levende ziel en hoewel alles voortdurend van vorm verandert: alles groeit, alles beweegt, blijft het dezelfde ziel houden. Door de kracht van hun eigen ziel hebben ze mentaal invloed op hun omgeving. Daardoor hebben ze een volledig vertrouwen in de natuur en leven met de zekerheid dat ze altijd genoeg zullen hebben. Als ze bedreigd zouden worden of als er te weinig regen valt, dan trekken ze weg naar een ander deel van de natuur. Ze bezitten weinig maar ze hebben het gevoel dat alles om hen heen voor hen is. Het is inderdaad dichtbij het paradijs” Daniels doet zijn werk volledig onbetaald en ontvangt van geen enkele instantie subsidie. “Het zou wel lekker zijn, maar ik kan mezelf financieel net overeind houden. Ik ga wel naar internationale conferenties, maar ik heb voor mijn werk nog nooit iets gevraagd en ook nog nooit gesolliciteerd. Mijn manier van leven heeft als voordeel dat ik me geen zorgen hoef te maken voor een carrière, ik hoef geen baas naar de mond te praten, en niemand te overtuigen van het nut van wat ik doe. Ik doe dus precies datgene waarvan ik vind dat dat belangrijk is en dat dat nodig is. Daardoor kijk ik ook heel open naar de wereld om mij heen en vaak loop ik tegen zaken aan waarvan ik denk ‘dat niemand daar nou nog is opgekomen’. Als ik het dan belangrijk vind breng ik het onder de aandacht en kunnen degenen wiens baan dat is er misschien iets aan doen. Zo werd laatst een hele grote milieuconferentie gehouden in Kopenhagen. Ik kreeg het programma in handen en zag dat er geen woord in stond over flairs, dat zijn affakkelinstallaties op gas- en olievelden. Die staan 24 uur per dag te branden en roet uit te stoten. Ze brengen methaangas tot heel hoog in de atmosfeer, waar het niet kan uitregenen. Methaan is 23 keer slechter voor het broeikaseffect dan CO2. Ik heb een mail gestuurd naar de VN organisatie die verantwoordelijk was voor toezicht op de olie-en gasbronnen. Met de milieuconferentie in het vooruitzicht moesten ze wel met een standpunt komen. Twee weken na mijn mail was er 200 miljoen beschikbaar om het flair probleem op te lossen. Zo heb ik ook indertijd iedereen die ik kende gewaarschuwd om niet naar Afghanistan te gaan. Het is een wespennest daar. Ik ben zelf in 1975, toen er nog geen sprake van oorlog was, een maand door Afghanistan gereisd. Sindsdien bleef ik de ontwikkelingen daar enigszins volgen. De oorlog daar gaat volgens mij helemaal niet om Taliban of El Queda of om de ontwikkeling van vrouwen en arme mensen. Het gaat om wegvallende defensie budgetten aan het einde van de koude oorlog. Verder praat niemand erover waar de heroine van Afghanistan blijft. Het land is de grootste heroine producent ter wereld. Kofi Annan heeft eens gezegd dat er in de handel in verboden drugs in de wereld evenveel geld omgaat als in de autoindustrie van Europa en Amerika tesamen. Ook schijnt niemand te weten dat er grote olie -en gas voorraden gevonden zijn in het noordoosten van Afghanistan in het midden van de jaren zeventig, waarna er een stammenstrijd om de macht (contracten) ontstak. Ik heb er ook voor gewaarschuwd dat een enkele muntsoort voor heel Europa het onmogelijk maakt om verschillen in welvaartsontwikkeling tot uitdrukking te brengen, zoals voorheen gebruikelijk was door middel van inflatie van een muntsoort. Daarom waren de Peso, de Lira en de Dragme zoveel minder waard dan de D-mark en de Gulden. Het risico dat de ondernemers snel en flexibel konden incalculeren wordt nu dus afgewenteld op de overheid die geen ander middel beschikbaar heeft dan het door te schuiven op de belastingbetaler. Helaas wilde men naar deze adviezen indertijd niet luisteren, hoewel velen moeten hebben begrepen dat ik gelijk had. Het zal een kwesties van eigenbelang en geld zijn: mooie baantjes voor mensen met veel ego en een middelmatig verstand, wat ze echt niet opgeven voor het algemeen belang, ook al worden ze betaald om juist dat te behartigen. Zulk soort ongevraagde en onbetaalde adviezen doe ik de laatste twintig jaar wel een paar keer per jaar; soms met de politiek, soms met de ontwikkeling van onze samenleving of wat goed is voor ons allemaal." Alfred Daniels kijkt uit naar de maand december. Dan pakt hij weer zijn rugzak om voor enkele maanden af te reizen naar Afrika, op zoek naar nieuwe inzichten in het ontstaan en de ontwikkeling van de mensheid. Ik begrijp het leven nu wel veel dieper dan 30 jaar terug, maar het blijft een wonder en een passie om er zoveel mogelijk van te leren. ” Wie zijn reizen in Afrika wil volgen moet blijven kijken op de weblog: freddaniels.waarbenjij.nu

Actief sinds 26 Dec. 2010
Verslag gelezen: 3302
Totaal aantal bezoekers 345242

Voorgaande reizen:

27 December 2010 - 15 Augustus 2023

Zuidelijk Afrika

Landen bezocht: